قال [ عبيداللَّه بن زياد ] له [ عمر بن سعد ] : سر حتّى تنزل بالحسين بن عليّ ، وانظر أن لا تهنه ولاتقتله وحلّ بينه وبين الفرات أن يشرب . قال : فسار عمر « 1 » في أربعة آلاف فارس ، وسار الحرّ في ألف فارس ، فصارت « 2 » خمسة آلاف فارس . قال : ثمّ دعا عمر « 1 » بن سعد رجلًا « 3 » من أصحابه ، يقال له عروة بن قيس « 4 » ، فقال له : امض « 5 » يا هذا إلى الحسين وقل له : ما تصنع في هذا الموضع وما الّذي أخرجه عن مكّة وقد كان مستوطناً بها ؟ فقال عروة بن قيس : أيّها الأمير ! إنِّي كنتُ اليوم « 6 » أكاتب الحسين ويكاتبني ، وأنا أستحيي أن أسير إليه ، فإن رأيت أن تبعث غيري [ فابعث ،

--> - گويد : كثير بن عبداللَّه شعبى كه يكه سواري دلير بود واز هيچ كارى روى گردان نبود ، پيش وى آمد وگفت : « من پيش وى مىروم . به خدا اگر بخواهى ، به غافلگيرى مىكشمش . » عمر بن سعد گفت : « نمىخواهم به غافلگيرى كشته شود . پيش وى برو وبپرس براي چه آمده وچه مىخواهد ؟ » گويد : كثير بيامد وچون أبو ثمامهء صاعدى أو را بديد ، به حسين گفت : « واي ابوعبداللَّه ! خدايت قرين صلاح بدارد . شرورترين مردم زمين كه به خونريزى وغافل‌كشى از همه جسورتر است ، سوى تو آمده . » گويد : أبو ثمامة نزديك وى رفت وگفت : « شمشير خويش را بگذار . » گفت : « نه ، من فرستاده‌ام . اگر گوش مىگيريد ، پيامى را كه به من داده اند مىرسانم واگر ابا داريد ، از پيش شما باز مىروم . » گفت : « من دستهء شمشيرت را مىگيرم ، آن‌گاه مقصود خويش را بگوى . » گفت : « به خدا نبايد دست به آن بزنى . » گفت : « پيامى را كه آورده اى ، بگوى ومن از طرف تو مىرسانم . نمىگذارم به أو نزديك شوى كه تو بدكاره‌اى . » گويد : پس به هم ناسزا گفتند وكثير ، پيش عمر بن سعد رفت وقضية را با وى بگفت . پاينده ، ترجمهء تاريخ طبري ، 7 / 3001 - 3002 ، 3003 - 3004 ( 1 ) - في النّسخ : عمرو . ( 2 ) - زيد في د : في . ( 3 ) - من د ، وفي الأصل وبر : رجل . ( 4 ) - كذا في النّسخ والتّرجمة الفارسيّة ص 376 . ( 5 ) - في د : امضي - كذا . ( 6 ) - ليس في د .